یکی از رسالت های مهم روزنامه نگاری پیدا نمودن درد شهروندان خودی است و اینجانب بنام وظیفه دینی و ملی خود را موظف می دانم و لو یک درد از شهروند از اهوازی را بازگو کنم پیش وجدان خودم و وجدان این روزنامه راحت می باشیم که روزنامه قسمتی از ستون های صفحه ای را  به مردم اختصاص می دهد . همین مردمی که در سادگی و در پاکی قلب زبان زده تمام مردم دنیا هستند همین مردمی که از روی همین داشت های اخلاقی است زمانی که پای صندوق رای می روند هنوز دودل هستند و به یکی در همان نزدیکی ها می گویند تو را خدا به کی رای بدهیم که خوب است یا می گویند کدامین کاندیدای شایسته تر است، و در پایان شمارش با گوش های خود می شوند کسانی که نه پشتیبانی کارهای اجرایی و مدیریتی فرهنگی وسیاسی دارند یک مرتبه از صندوق ها در می آیند و شمارش آرا برخود اختصاص می دهید و در واقع آن کاندید هم هیچ مقصر نیست چون جامعه ما و مردم ما بی ریا هستند مردم ما از روی عکس ها هم می توانند رای بدهند چون چشم هاست که فرمان به ما می دهد چشم ماست که بر روی واقعیت ها و ظرفیت های کاندیدا ها خود را می بندد و از همه مهمتر این چشم کسانی است که از سواد و درک سیاسی و اهمیت انتخابات در سرنوشت شهر اهواز با اطلاع هستند اما چشم خود را بسته اند دراین جا من دفاع از قانون و قانون گذار نمی کنم چون انتخاب این افراد  بعد از تایید قانون گذار با مردم است مردم چرا فرهنگ انتخاب را از سینه دیوارهای پر از پوستر قبول می کنند تا کی ما باید شاهد این باشیم که در و دیوار شهر به صورت وحشتناکی به ابتذال پوستر کشیده شود تا مردم بتوانند عده ای را به شورای شهر بفرستند مثل دو دوره قبل بعد هم نق  زدن ها شروع می شود که شهر اینطور است شهر آنطور است خیابانهای خراب است جاده ها ویران است کمربند جاده ای اهواز ندارد چهار شیر را می خواهند از بین ببرند و از این قبیل حرفی که شروع می شود اما مردم از خودشان سوال نمی کنند چرا و چگونه کاندیدا را ما انتخاب کردیم 1- از طریق فامیل گری از طریق قومی و عشایری  بدلیل عدم شناخت و سرسری گرفتن انتخابات شاید هم عدم آگاهی مردم از طریق صدا و سیماست.  ما از این چهارگزینه به دور نیستم وقتی می گویم دردی که همشهری های ما را عذاب می دهد عده ای نگران می شوند اما نگرانی آنها بیهوده است چون این درد را باید درد انتخاب نام  نهاد دردی ست که نمی دانم تای باید کشید و تنها اشکالی که در قانونگذاری انتخابات است، اینست که چرا در رادیو سیما از یک ماه شاید بیشتر مردم را درباره جستجوی بهتر کاندیدای خود یاری نمی دهند چرا این درد انتخاب همیشه کاری را به ضرر مردم انجام می دهد اگر مردم بدون دوست بازی بدون قوم و خویشی و بدون تمام وابستگی ها فقط با این نظریه که چه کسانی در شورا باشند که کار کرده تجربه ای آنان ضامن پیشرفت در آینده شهر می شوند خوب بود و حالا دیگر کار از کار گذشته تا انتخاب دیگر  سازندگی شهر را به خدا می سپارم . در پایان همین امروز صبح 25/9/85 وقتی باران تمام خیابان های شهر را گرفت و مخصوصا سه راه فرودگاه تا چهارشیر مگر غیر از نتیجه کارکرد شورای شهر فعلی است شورای شهر آینده هم احتمال 70درصد همین خط مش را دنبال خواهد کرد و گرنه خداوند در دل آنها اصلاحات شهر را جوانه بار آبیاری کنند.